โบว์ลิ่งดักพิน 101: กฎกติกา ประวัติ และวิธีการเล่นให้เหมือนมืออาชีพ

โดยทั่วไปแล้ว เรามักมองโบว์ลิ่งผ่านมุมมองของเสียงดังสนั่นหวั่นไหวของโบว์ลิ่งสิบพิน—ลูกบอลหนักที่มีรูนิ้ว น้ำหนัก 15 ปอนด์ และการทำคะแนนสมบูรณ์แบบบ่อยครั้ง อย่างไรก็ตาม ยังมีเกมโบว์ลิ่งอีกประเภทหนึ่งที่คล้ายคลึงกับโบว์ลิ่งสิบพิน ซึ่งอาจต้องใช้ทักษะมากกว่า มีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานกว่า และยากกว่ามากที่จะเชี่ยวชาญ ขอแนะนำโลกของโบว์ลิ่งดักพิน

แม้ว่ามันอาจดูเหมือนเกมโบว์ลิ่งแบบมาตรฐานในขนาดย่อม แต่โบว์ลิ่งแบบดักพินนั้นเป็นเกมที่ท้าทายมาก มันต้องใช้ความละเอียดอ่อนมากกว่าพละกำลัง ต้องใช้กลยุทธ์มากกว่าความพละกำลัง และมีความง่ายในการเล่นที่เหมาะสำหรับครอบครัว ในขณะเดียวกันก็เป็นเกมที่ยากจนมืออาชีพไม่สามารถ "เอาชนะ" ได้

ในคู่มือฉบับนี้ เราจะสำรวจกฎกติกา ประวัติศาสตร์อันยาวนาน และกลยุทธ์เฉพาะของกีฬาโบว์ลิ่งดักพิน ช่วยให้คุณพัฒนาจากมือใหม่ที่อยากรู้อยากเห็นไปสู่มืออาชีพที่เชี่ยวชาญในสนาม

Duckpin Bowling คืออะไร?

โดยพื้นฐานแล้วโบว์ลิ่งดั๊กพินเป็นรูปแบบหนึ่งของโบว์ลิ่งสิบพิน แต่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากในด้านอุปกรณ์และกลไกการเล่น ซึ่งเปลี่ยนหลักฟิสิกส์ของกีฬาไปโดยพื้นฐาน มักเรียกกันว่าเกม "ลูกบอลเล็ก" มันยังคงรักษาจิตวิญญาณของโบว์ลิ่งเอาไว้ นั่นคือการล้มพินที่ปลายเลน แต่ความคล้ายคลึงกันส่วนใหญ่ก็จบลงเพียงแค่นั้น

การเปรียบเทียบกับ "เกรปฟรุต": ทำความเข้าใจขนาด

ความแตกต่างที่ผู้เล่นสังเกตเห็นได้ทันทีที่สุดคือลูกโบว์ลิ่ง ในโบว์ลิ่งแบบสิบพินมาตรฐาน ลูกโบว์ลิ่งมีขนาดใหญ่มาก หนักถึง 16 ปอนด์ และต้องมีรูสำหรับสอดนิ้วเพื่อจับ ในโบว์ลิ่งแบบดักพิน ลูกโบว์ลิ่งมีขนาดประมาณผลเกรปฟรุต ไม่มีรูสำหรับสอดนิ้ว และมีน้ำหนักสูงสุดประมาณ 3 ปอนด์ 12 ออนซ์

เนื่องจากลูกบอลมีขนาดเล็กและอยู่ในฝ่ามือ กลไกการขว้างจึงแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง คุณไม่สามารถอาศัยน้ำหนักของลูกบอลหนักๆ เพื่อสร้างแรงส่งได้ คุณต้องสร้างความเร็วและการหมุนด้วยการเคลื่อนไหวของข้อมือและแขนเพียงอย่างเดียว

เหตุใดจึงได้รับความนิยมมากขึ้น

กีฬาโบว์ลิ่งแบบดักพินกำลังกลับมาได้รับความนิยมอย่างมากทั่วสหรัฐอเมริกาและประเทศอื่นๆ เสน่ห์ของมันอยู่ที่ความแตกต่างที่โดดเด่น:

1.สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับครอบครัว:เนื่องจากลูกโบว์ลิ่งมีน้ำหนักเบา เด็กเล็กและผู้สูงอายุจึงสามารถเล่นได้โดยไม่ต้องออกแรงมากเหมือนลูกโบว์ลิ่งขนาด 15 ปอนด์ เป็นเกมที่ทุกคนสามารถเล่นได้ โดยที่ขนาดร่างกายไม่ได้เป็นข้อได้เปรียบมากนัก

2.ความท้าทายสำหรับมืออาชีพ:แม้ว่าการเล่นโบว์ลิ่งแบบสแปนเด็กซ์จะ "ง่ายกว่า" ในแง่ของการเล่นทางกายภาพ แต่การทำคะแนนให้ได้ดีนั้นยากกว่ามาก ช่องว่างระหว่างพินและขนาดของลูกบอลทำให้การตีสไตรค์เป็นเรื่องยาก และการเก็บสแปร์ก็ลำบากเช่นกัน ระดับความยากที่สูงนี้ทำให้ผู้เล่นระดับแข่งขันติดใจกับการไล่ล่าคะแนนสูงๆ

ประวัติความเป็นมาของเกม: ต้นกำเนิดในเมืองบัลติมอร์

เพื่อทำความเข้าใจแก่นแท้ของกีฬาโบว์ลิ่งแบบดักพิน เราต้องย้อนกลับไปดูช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ในเมืองบัลติมอร์ รัฐแมริแลนด์ แม้ว่ากีฬาโบว์ลิ่งจะมีรากฐานมายาวนาน แต่โบว์ลิ่งแบบดักพินในรูปแบบเฉพาะนี้เป็นสิ่งประดิษฐ์ของชาวอเมริกันที่เกิดขึ้นจากความเบื่อหน่ายในช่วงฤดูร้อนและตำนานของเบสบอล

ต้นศตวรรษที่ 20: โรบินสันและแมคกรอว์

เรื่องราวต้นกำเนิดของกีฬาโบว์ลิ่งแบบดักพินนั้นเกี่ยวข้องกับบุคคลสำคัญในวงการเบสบอลสองท่าน ได้แก่ วิลเบิร์ต โรบินสัน และ จอห์น แมคกรอว์ ซึ่งทั้งคู่เป็นสมาชิกของทีมบัลติมอร์ โอริโอลส์ (และต่อมาเป็นผู้จัดการทีมบรู๊คลิน ดอดเจอร์ส และนิวยอร์ก ไจแอนท์ส ตามลำดับ)

ประมาณปี 1900 โรบินสันและแมคกรอว์เป็นเจ้าของร้านบิลเลียดและโบว์ลิ่งในบัลติมอร์ ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในชื่อ "ไดมอนด์" ในช่วงฤดูร้อน เลนโบว์ลิ่งแบบสิบพินมาตรฐานมักจะใช้แรงมากเกินไปในสภาพอากาศร้อนจัด และอุปกรณ์ก็ชำรุดเสียหาย ตำนานเล่าว่า สองคนนี้พร้อมกับผู้จัดการร้าน ตัดสินใจตัดแต่งพินสิบพินที่ชำรุดให้มีขนาดเล็กลงเพื่อสร้างเกมใหม่

เมื่อลูกบอลลูกแรกถูกโยนไปที่พินขนาดเล็กและเตี้ยเหล่านี้ ผู้ชมต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า พินเหล่านั้นดูเหมือนฝูงเป็ดที่กำลังบินกระจัดกระจาย จึงเป็นที่มาของชื่อ "ดักพิน" (duckpin)

วิวัฒนาการจากกิจกรรมยามว่างสู่กีฬา

สิ่งที่เริ่มต้นจากการเป็นวิธีที่นักเบสบอลใช้เพื่อออกกำลังกายในช่วงนอกฤดูกาล กลับกลายมาเป็นปรากฏการณ์การแข่งขันอย่างรวดเร็ว เกมนี้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปตามชายฝั่งตะวันออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในรัฐแมริแลนด์ คอนเนตทิคัต โรดไอส์แลนด์ และบางส่วนของแคนาดา

แตกต่างจาก "โบว์ลิ่งขนาดเล็ก" รูปแบบอื่นๆ ที่ค่อยๆ เลือนหายไป ดักพินกลับพัฒนาโครงสร้างที่เข้มงวดขึ้น มีการจัดตั้งลีก และลักษณะที่ไม่เป็นทางการของเกมก็เปลี่ยนไปเป็นการแสวงหาความแม่นยำมากขึ้น

การก่อตั้ง NDBC

ในปี ค.ศ. 1927 กีฬาชนิดนี้เติบโตมากพอที่จะต้องมีองค์กรกำกับดูแล สมาคมโบว์ลิ่งดักพินแห่งชาติ (National Duckpin Bowling Congress หรือ NDBC) จึงถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อกำหนดมาตรฐานกฎกติกา ข้อกำหนดของอุปกรณ์ และขนาดของเลน การกำหนดมาตรฐานนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะทำให้มั่นใจได้ว่าเกมที่เล่นในบัลติมอร์จะเหมือนกับเกมที่เล่นในนิวเฮเวน ซึ่งทำให้สามารถจัดการแข่งขันระดับชาติและบันทึกสถิติโลกที่ได้รับการยอมรับได้

โบว์ลิ่งแบบดักพิน vs. โบว์ลิ่งแบบเท็นพิน: ความแตกต่างที่สำคัญ

ถ้าคุณเดินเข้าไปในสนามโบว์ลิ่งแบบดักพินโดยหวังว่าจะใช้กลยุทธ์แบบโบว์ลิ่งสิบพิน คุณจะล้มเหลว เพราะหลักฟิสิกส์ของทั้งสองเกมแตกต่างกันอย่างมาก นี่คือรายละเอียดของทั้งสองอย่างพินเป็ด vs พินสิบความแตกต่างที่สำคัญที่สุด

ข้อมูลจำเพาะของอุปกรณ์: ฟิสิกส์ลูกบอลและพิน

-ลูกบอล:อย่างที่กล่าวไปแล้ว ลูกโบว์ลิ่งแบบดักพินไม่มีรู มีน้ำหนักสูงสุดประมาณ 3 ปอนด์ 12 ออนซ์ และมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 5 นิ้ว

-เข็มกลัด:ลูกโบว์ลิ่งแบบดักพินนั้นสั้นและอ้วนกว่าลูกโบว์ลิ่งแบบเท็นพิน อย่างไรก็ตาม ลูกโบว์ลิ่งแบบดักพินนั้นเบากว่า ทำให้วิถีการเคลื่อนที่ของลูกแตกต่างออกไป ในโบว์ลิ่งแบบเท็นพิน ลูกโบว์ลิ่งที่มีน้ำหนักมากจะสร้าง "แรงขับ" ที่ผลักพินให้ชนกัน แต่ในโบว์ลิ่งแบบดักพิน ลูกโบว์ลิ่งมักจะกระดอนออกจากพินเนื่องจากความแตกต่างของมวลไม่มากนัก

ความยากของพิน "Squatty"

ในกีฬาโบว์ลิ่งแบบดักพินนั้น พินจะเรียงตัวเป็นรูปสามเหลี่ยมเหมือนกับโบว์ลิ่งแบบเท็นพิน แต่เนื่องจากลูกบอลมีขนาดเล็กมาก จึงสามารถลอดผ่านช่องว่างระหว่างพินหมายเลข 1 และพินหมายเลข 3 (หรือที่เรียกว่า "หลุม") ได้โดยไม่ทำให้พินอื่นๆ ล้มลง ซึ่งเรียกว่า "การสับ" หรือ "การแทงออก"

ในโบว์ลิ่งแบบสิบพิน การโยนลูกลงหลุมมักจะทำให้ได้สไตรค์ แต่ในโบว์ลิ่งแบบดักพิน การโยนลูกลงหลุมอย่างสมบูรณ์แบบมักจะทำให้ผู้เล่นแถวหลังสุดต้องยืนอยู่ ทำให้การได้สไตรค์ในโบว์ลิ่งแบบดักพินนั้นเกิดขึ้นได้ยากกว่าในทางสถิติ

มิติของเลน: ลบล้างความเชื่อผิดๆ

มีความเข้าใจผิดกันทั่วไปว่ากีฬาพินโบว์ลิ่งแบบดักพินเล่นบนเลนที่สั้นกว่า ซึ่งโดยทั่วไปแล้วไม่เป็นความจริงการแข่งขันโบว์ลิ่งแบบดักพินตามกฎกติกา จะเล่นบนเลนที่มีความยาวเท่ากับเลนโบว์ลิ่งสิบพินมาตรฐาน คือ 60 ฟุต จากเส้นฟาวล์ถึงพินตัวแรก

แม้ว่าศูนย์รวมความบันเทิงบางแห่งจะมี "มินิโบว์ลิ่ง" ที่ใช้เลนขนาดเล็ก แต่โบว์ลิ่งแบบดักพินที่ได้รับการรับรองจาก NDBC นั้นใช้ระยะทางเต็ม 60 ฟุต ซึ่งเพิ่มความยากขึ้นไปอีก เพราะคุณต้องโยนลูกบอลขนาดเท่าผลเกรปฟรุตไปที่เป้าหมายซึ่งอยู่ห่างออกไป 60 ฟุต โดยไม่มีที่จับนิ้วเพื่อช่วยในการเล็งให้มั่นคง

จำนวนม้วน: การเปลี่ยนแปลงเชิงกลยุทธ์

การเปลี่ยนแปลงกฎที่สำคัญที่สุดเกี่ยวกับการเล่นเกมคือจำนวนครั้งในการทอยลูกเต๋า

-สิบพิน:2 ม้วนต่อเฟรม

-เข็มกลัดรูปเป็ด:3 ม้วนต่อเฟรม

เนื่องจากการตีสไตรค์นั้นเกิดขึ้นได้ยากและการเก็บสแปร์ก็ทำได้ยากเช่นกัน ผู้เล่นจึงได้รับลูกบอลลูกที่สามเพื่อเก็บพินที่เหลือ ซึ่งทำให้โครงสร้างการให้คะแนนเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก โดยมีการแนะนำ "คะแนนสิบ" (การล้มพิน 10 ตัวใน 3 ครั้ง) ซึ่งมีวิธีการให้คะแนนแตกต่างจากสแปร์

กติกาและระบบการให้คะแนนโดยละเอียด

การจะเล่นให้เหมือนมืออาชีพ คุณต้องเข้าใจ...กฎกติกาโบว์ลิ่งดั๊กพินโดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับวิธีการให้คะแนนและวิธีการใช้กฎ "ผู้เล่นที่ไม่มีประโยชน์" ที่เป็นเอกลักษณ์

โครงสร้าง 10 เฟรม

เกมหนึ่งประกอบด้วย 10 เฟรม ในแต่ละเฟรม ผู้เล่นมีโอกาสสูงสุดสามครั้งในการล้มพินทั้งสิบตัว

คำศัพท์เกี่ยวกับการให้คะแนน

1.โจมตี (X):คุณล้มพินทั้ง 10 ตัวด้วยของคุณอันดับแรกลูกที่ 1 คุณจะได้คะแนน 10 บวกกับผลรวมของลูกที่ทอยได้อีกสองลูกถัดไป (คุณไม่ต้องทอยลูกที่ 2 หรือ 3 ในเฟรมนี้)

2.สำรอง (/):คุณล้มพินทั้ง 10 ตัวโดยใช้...อันดับแรกและอันดับสองรวมคะแนนจากลูกบอลทั้งหมด คุณจะได้ 10 คะแนน บวกกับคะแนนจากพินที่ได้จากลูกบอลลูกถัดไปที่คุณทอย (คุณไม่ต้องทอยลูกบอลลูกที่ 3)

3.สิบ (10):คุณล้มพินทั้ง 10 ตัวโดยใช้ทั้งหมดสามลูกบอล นี่นับเป็นคะแนน 10 สำหรับเฟรมนั้น โดยไม่มีโบนัสจากการทอยลูกเต๋าในครั้งต่อไป

4.กรอบเปิด:ถ้ายังมีพินเหลืออยู่หลังจากโยนลูกบอลไปสามลูก คะแนนของคุณก็คือจำนวนพินทั้งหมดที่ถูกล้มลง

กฎ 'Deadwood' อธิบายโดยละเอียด

นี่คือองค์ประกอบเชิงกลยุทธ์ที่สำคัญที่สุดเพียงอย่างเดียวในการเล่นโบว์ลิ่งแบบดักพิน

-กฎ:เมื่อพินถูกล้มลง มักจะถูกทิ้งไว้บนเลน ("เศษไม้") แทนที่จะถูกเครื่องกวาดออกไปทันที

-กลยุทธ์:ผู้เล่นสามารถกลิ้งลูกบอลเข้าไปในกองไม้ตายได้ หากลูกบอลที่กลิ้งไปโดนพินที่ล้มอยู่ และพินที่ล้มนั้นไถลไปชนพินที่ยังยืนอยู่และล้มพินนั้นลง ก็จะนับคะแนน!

-ข้อยกเว้น:เศษพินที่ตายแล้วจะถูกนำออกก็ต่อเมื่อมันตกอยู่ในรางหรือสัมผัสกับผนังด้านข้าง (ผนังกั้นด้านหน้า) ของเครื่องเท่านั้น เครื่อง (หรือผู้จัดเรียงพิน) จะกำจัดเศษพินที่ "ผิดกฎ" เหล่านี้ออกก่อนการโยนครั้งต่อไป

หมายเหตุ: ในโบว์ลิ่งแบบสิบพิน จะต้องเก็บเศษไม้ที่ตายแล้วออกหลังจากโยนทุกครั้ง แต่ในโบว์ลิ่งแบบดักพิน เศษไม้ที่ตายแล้วกลับกลายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของคุณ

เส้นฟาวล์และการรีเซ็ต

กฎการฟาวล์ไลน์มาตรฐานมีผลบังคับใช้: หากคุณข้ามเส้น คุณจะได้คะแนนศูนย์สำหรับการโยนครั้งนั้น สำหรับการรีเซ็ต เนื่องจากผู้เล่นมีโอกาสโยนสามครั้ง เครื่องจัดเรียงพินจึงทำงานแตกต่างออกไป โดยจะรีเซ็ตทั้งแร็คหลังจากสไตรค์ สแปร์ สิบ หรือลูกที่สามเท่านั้น

รูปแบบต่างๆ: ยางรัด vs. เข็มกลัดแบบมาตรฐาน

ขณะที่คุณกำลังสำรวจโลกของโบว์ลิ่งลูกเล็ก คุณอาจได้พบกับรูปแบบหนึ่งที่เรียกว่า...ยางรัดผม เข็มกลัดรูปเป็ดรูปแบบนี้ได้รับความนิยมเป็นพิเศษในรัฐควิเบก ประเทศแคนาดา และบางพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐอเมริกา

วงดนตรีที่โดดเด่น

ความแตกต่างหลักๆ นั้นเห็นได้ชัดเจนจากตัวพินเอง พินยางรัดจะมีแถบยางแข็งหนาๆ พันรอบส่วนกลางของพิน

ฟิสิกส์และการให้คะแนน

ยางรัดทำหน้าที่เป็นตัวคูณพลังงานจลน์ เมื่อลูกบอลกระทบกับหมุด หรือเมื่อหมุดกระทบกัน พวกมันจะกระเด้งด้วยพลังงานที่มากกว่าหมุดไม้เมเปิลแข็งหรือหมุดพลาสติกทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด

-การทำงานของพิน:ลูกพินพุ่งข้ามดาดฟ้าอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น

-การให้คะแนน:เนื่องจากความยืดหยุ่นของยางรัด ทำให้การตีและการสแปร์ทำได้ง่ายกว่ามากในกีฬาเป็ดพินแบบใช้ยางรัด ส่วนเกมที่สมบูรณ์แบบ แม้จะยังหายาก แต่ก็มีโอกาสทำได้ง่ายกว่าในกีฬาแบบใช้ยางรัดเมื่อเทียบกับเกมแบบมาตรฐาน

ความนิยมในระดับภูมิภาค

ถ้าคุณเล่นโบว์ลิ่งในมอนทรีออล คุณน่าจะกำลังเล่นดักพินแบบใช้ยางรัด (มักเรียกกันว่า "Petites Quilles") แต่ถ้าคุณอยู่ในบัลติมอร์หรือคอนเนตทิคัต คุณน่าจะกำลังเล่นดักพินแบบมาตรฐาน

เคล็ดลับและเทคนิคระดับมืออาชีพ

คุณได้เรียนรู้ประวัติและกฎกติกาแล้ว ทีนี้ คุณจะทำคะแนนได้อย่างไร? เพราะว่าโบว์ลิ่งดั๊กพินเนื่องจากขาดลูกบอลไฮเทคแบบเดียวกับโบว์ลิ่งสิบพิน ความสำเร็จจึงขึ้นอยู่กับความสม่ำเสมอทางกายภาพและการเล่นอย่างชาญฉลาดล้วนๆ

1. การจับถือ: ไม่มีรูนิ้ว? ไม่เป็นไร

หากไม่มีรูสำหรับนิ้ว คุณจะไม่สามารถ "เกี่ยว" ลูกบอลโดยใช้แรงยกจากปลายนิ้วได้

-กรงเล็บ/ฝ่ามือ:จับลูกบอลให้ถนัดมือ อย่าบีบแน่นเกินไป มิเช่นนั้นจะทำให้เสียความแม่นยำ

-ข่าวประชาสัมพันธ์:เน้นการปล่อยลูกอย่างนุ่มนวลจากปลายนิ้ว หลีกเลี่ยงการ "โยนลูกขึ้นสูง" (การขว้างลูกขึ้นไปในอากาศ) คุณต้องการให้ลูกกลิ้งไปบนเลนอย่างนุ่มนวลเพื่อรักษาพลังงานไว้ก่อนที่จะไปโดนพิน

2. การนำเสนอ: แนวทางและจังหวะ

เนื่องจากลูกบอลมีน้ำหนักเบา ผู้เริ่มต้นหลายคนจึงมักทำผิดพลาดโดยการวิ่งเร็วเกินไปหรือขว้างแรงเกินไป

-ชะลอความเร็วลง:ลูกบอลหนัก 3 ปอนด์ที่ถูกขว้างด้วยความเร็ว 30 ไมล์ต่อชั่วโมง มีโอกาสสูงที่จะกระดอนออกจากพิน การขว้างอย่างควบคุมจะทำให้พิน "ผสมกัน"

-แนวทาง 3 ขั้นตอน หรือ 4 ขั้นตอน:ใช้เทคนิคการโยนโบว์ลิ่งแบบมาตรฐาน แต่ให้เหวี่ยงไม้ไปด้านหลังต่ำกว่าการโยนโบว์ลิ่งสิบพิน เป้าหมายคือความแม่นยำ

3. ลูกหมุน vs. ลูกตรง

ในการโบว์ลิ่งแบบสิบพิน "การโค้ง" คือหัวใจสำคัญ แต่ในการโบว์ลิ่งแบบดักพิน การโค้งมากเกินไปนั้นควบคุมได้ยากและมักจะส่งผลเสียมากกว่าผลดี

-การยิงข้ามเลน:นักโบว์ลิ่งมืออาชีพหลายคนโยนลูกค่อนข้างตรง แต่จะโยนจากมุมเลนไปยังช่อง (พิน 1-3) มุมนี้ช่วยลดโอกาสที่จะเกิด "ลูกสับ" (ลูกไม่ไปปักพินด้านหลัง)

4. การกำหนดเป้าหมายเชิงกลยุทธ์ของเมืองเดดวูด

เรื่องนี้สำคัญมากจนไม่อาจมองข้ามได้: จงมองที่พื้น อย่ามองแค่หมุดที่ปักอยู่เท่านั้น

-ใช้ไม้:ถ้าคุณมีพิน 7-10 ที่แยกออกจากกัน (พินอยู่คนละด้าน) แต่มีเศษไม้แห้งอยู่ตรงกลาง ให้เล็งไปที่เศษไม้ ตีให้โดนเศษไม้ตรงกลาง มันอาจจะหมุนและทำให้พินทั้งสองล้มลงได้ วิธีนี้จะเปลี่ยนพินสำรองที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ ให้กลายเป็นพินสำรองที่สามารถใช้ได้

บทสรุป

โบว์ลิ่งแบบดักพินเป็นการผสมผสานที่ลงตัวระหว่างความง่ายในการเล่นและความท้าทายอย่างมาก ลูกโบว์ลิ่งขนาดเล็กทำให้เด็กๆ เรียนรู้ได้ง่าย แต่หลักฟิสิกส์ของพินที่เตี้ยและกฎการใช้ไม้ตายทำให้การเล่นที่สมบูรณ์แบบแทบเป็นไปไม่ได้ แม้แต่สำหรับมืออาชีพก็ตาม

มันเป็นเกมที่ทำให้คนหยิ่งยโสต้องอ่อนน้อม และให้รางวัลแก่ผู้ที่มีความอดทน ไม่ว่าคุณจะมองหากิจกรรมสบายๆ กับครอบครัว หรือบทเรียนประวัติศาสตร์เชิงแข่งขันที่หยั่งรากอยู่ในบัลติมอร์ โบว์ลิ่งแบบดักพินมอบประสบการณ์ที่แตกต่างจากโบว์ลิ่งแบบสิบพิน มันเป็นเครื่องเตือนใจว่าใหญ่กว่าไม่ได้หมายความว่าดีกว่าเสมอไป และบางครั้ง พินที่เล็กที่สุดก็ทอดเงาได้ไกลที่สุดในโลกของกีฬา

เอาล่ะ หยิบลูกบอลขึ้นมา ลืมเรื่องการจับลูกบอลแบบใช้ปลายนิ้วไปซะ เล็งไปที่ส่วนที่ไม่มีลูกบอลอยู่ และสนุกกับการกลิ้งลูกบอลสามครั้ง!

คำถามที่พบบ่อย

ความแตกต่างหลักระหว่างโบว์ลิ่งแบบดักพินกับโบว์ลิ่งทั่วไปคืออะไร?

ความแตกต่างหลักๆ อยู่ที่ขนาดของอุปกรณ์และกติกา ดักพินใช้ลูกบอลขนาดประมาณผลเกรปฟรุต (หนักประมาณ 3 ปอนด์ 12 ออนซ์) ไม่มีรูสำหรับนิ้ว และใช้พินที่สั้นและอ้วนกว่า นอกจากนี้ ผู้เล่นจะได้ทอยลูกเต๋าสามครั้งต่อเฟรม แทนที่จะเป็นสองครั้ง

กฎ "ไม้ตาย" ในกีฬาโบว์ลิ่งดักพินคืออะไร?

กฎ "ไม้ตาย" ระบุว่า โดยปกติแล้วพินที่ถูกล้มจะยังคงอยู่บนเลนในระหว่างเฟรม (เว้นแต่ว่ามันจะขวางแท่นวางพินหรือรางน้ำ) ผู้เล่นสามารถใช้พินที่ล้มแล้ว ("ไม้ตาย") เหล่านี้อย่างมีกลยุทธ์เพื่อช่วยล้มพินที่ยังตั้งอยู่ได้ในการโยนครั้งต่อไป

มีใครเคยทำคะแนน 300 แต้มเต็มในการเล่นโบว์ลิ่งแบบดักพินบ้างไหม?

ไม่ มีการบันทึกสถิติการทำคะแนน 300 แต้มอย่างสมบูรณ์แบบในประวัติศาสตร์ของกีฬาโบว์ลิ่งดักพิน คะแนนสูงสุดที่บันทึกไว้ยังต่ำกว่ามาก (279) ซึ่งแสดงให้เห็นถึงระดับความยากสูงของกีฬาชนิดนี้ ระยะห่างระหว่างพินประกอบกับขนาดของลูกบอลที่เล็ก ทำให้การตีพิน 12 ครั้งติดต่อกันเป็นไปได้ยากทางสถิติ

เลนโบว์ลิ่งแบบดักพินสั้นกว่าเลนมาตรฐานหรือไม่?

โดยทั่วไปแล้ว ไม่ครับ การเล่นโบว์ลิ่งแบบดักพินตามกฎกติกาจะเล่นบนเลนมาตรฐานที่มีขนาดใกล้เคียงกับเลนโบว์ลิ่งแบบสิบพิน (ยาวประมาณ 60 ฟุต) แม้ว่าศูนย์ความบันเทิง "มินิโบว์ลิ่ง" สมัยใหม่บางแห่งอาจใช้เลนที่มีขนาดเล็กกว่าก็ตาม

ทำไมลูกปิงปองสำหรับเล่นดักพินถึงไม่มีรู?

ลูกบอลมีขนาดเล็กพอ (เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 5 นิ้ว) ที่จะจับได้อย่างสบายในฝ่ามือ รูสำหรับนิ้วไม่จำเป็นสำหรับการจับลูกบอลที่มีขนาดและน้ำหนักเช่นนี้ และการไม่มีรูทำให้กลไกการปล่อยลูกบอลเปลี่ยนไป โดยเน้นที่การเคลื่อนไหวของข้อมือมากกว่าการยกนิ้ว